Η αρχαία ελληνική μυθολογία παραδεχόταν, πως οι Άρπυιες ήταν φτερωτά τέρατα που τα χρησιμοποιούσαν οι θεοί του Άδη, για να κουβαλούν τις ψυχές στον κάτω κόσμο.
Ήταν η προσωποίηση [GLi] του ανεμοστρόβιλου, της κυματισμένης θάλασσας και της θύελλας.
Μητέρα τους ήταν τάχα η Άρπυια Ποθάγρα.
Άλλοι λένε, πως ήταν κόρες του Θαύμαντα, γιού του Πόντου και της Ρέας και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας.
Άλλοι πάλι πως πατέρας τους ήταν ο Ποσειδώνας και άλλοι ο Τυφοέας.
Που έμεναν ακριβώς δεν είναι γνωστό.
Πολλά μέρη αναφαίρουν οι μύθοι.
Τα ονόματα δύο απ` αυτές ήταν Αελώ και Ωκυπέτη, αργότερα προστέθηκε και το όνομα Κελαινώ.
Στην αρχή οι Άρπυιες παρουσιάζονταν με μορφή γυναικών, που είχαν ωραία μακρυά μαλλιά και φτερούγες.
Είχαν μεγάλα και γαμψά νύχια και ότι έπιαναν δεν τους ξέφευγε πιά.
Αργότερα πιστευόταν, πως οι Άρπυιες ήταν πουλιά με κεφάλι ανθρώπου.
Κάτι αντίστοιχο με τις Άρπυιες των αρχαίων είναι οι σύγχρονες δοξασίες των χωρικών για στρίγλες, λάμιες, νεράϊδες κι αερικά.
Επιμέλεια Άρθρου : Γεώργιος Λυμπερόπουλος
