Πηγή σε μια από τις πιο άγριες περιοχές της Ελλάδας, στην Αρκαδία, κοντά στους πρόποδες των Αροανίων (Χελμός) και τη μικρή πόλη της αρχαιότητας Νώνακρη.
Ο πένθιμος, σκυθρωπός και απόκρημνος χαρακτήρας του τοπίου που περιβάλλει τη Στύγα, δημιουργούσε [GLi] στους αρχαίους ένα μυστηριώδη φόβο. Από την ψηλότερη κορυφή του φαραγγιού χύνεται το νερό ενός ρυακιού, που κυλά σ’ έναν κατακόρυφο τοίχο από κόκκινο γρανίτη και χάνεται απότομα κάτω από το χιόνι ή μέσα στο βράχο, ανάλογα με την εποχή.
Πίστευαν λοιπόν οι αρχαίοι ότι το νερό της Στύγας εισχωρούσε στα έγκατα της Γης, όπου πότιζε το υπόγειο βασίλειο του Άδη. Γι αυτό και διηγήθηκαν φοβερούς μύθους για τη Στύγα. Έλεγαν ότι κανένα ζωντανό πλάσμα, άνθρωπος ή ζώο, δεν ήταν δυνατό να ζήσει, αν έπινε από το νερό αυτό· ότι τα πήλινα και γυάλινα αγγεία έσπαζαν μόλις βυθίζονταν μέσα σ’ αυτό· ότι πολλά μέταλλα, όπως το σίδερο, ο ορείχαλκος, ο άργυρος, ο χρυσός κ.ά. πάθαιναν αλλοιώσεις κλπ.
Η παράδοση για το καταστροφικό αυτό νερό διατηρήθηκε και μετά την ειδωλολατρία στην Ελλάδα, γιατί και σήμερα ακόμα τα νερά της Στύγας, με το όνομα “Μαύρο Νερό“, εμπνέουν φόβο στους κατοίκους της περιοχής.
Στα νερά της Στύγας επίσης βάφτισε η Θέτιδα τον Αχιλλέα και του έκανε άτρωτο το σώμα, εκτός από τη φτέρνα, από την οποία τον κρατούσε.
Επιμέλεια Άρθρου : Γεώργιος Λυμπερόπουλος
