Τόπος φανταστικός και ωραίος, τον οποίο οι αρχαίοι τοποθετούν στη δυτική άκρη της Γης.
Το όνομα Ηλύσια για [GLi] πρώτη φορά συναντάται στην Οδύσσεια, όπου κατά τον ΄Ομηρο: “εκεί οι μέρες των θνητών ανάλαφρες διαβαίνουν, δεν έχει ούτε χειμώνα εκεί, μήτε βροχή και χιόνι, μόνε τ’ αγέρι το γλυκό του Ζέφυρου ανεβάζει παντοτινά ο Ωκεανός και τους θνητούς δροσίζει”.
Κατά τους μεταγενέστερους ποιητές, και ιδίως κατά τον Πίνδαρο, τα Ηλύσια ή τα Νησιά των Μακάρων είναι η κατοικία όπου είχαν το προνόμιο να κατοικούν τα παιδιά των θεών και οι ένδοξοι ήρωες. ΄Έτσι π.χ., κατά τον ΄Ίβυκο, ο Αχιλλέας μετά το θάνατό του πήγε στα Ηλύσια, όπου παντρεύτηκε τη Μήδεια. Στο βασίλειο αυτό του Κρόνου και του Ραδάμανθη κατοικούσαν επίσης ο Πηλέας, ο Διομήδης, ο Κάδμος, οι ήρωες του Τρωικού και του Θηβαϊκού πολέμου. Αργότερα όμως, όταν τα μυστήρια της Ελευσίνας έγιναν προσιτά σ’ όλους, η ευτυχία των Ηλυσίων έπαψε να ανήκει πια αποκλειστικά στην τάξη των ευγενών και επεκτάθηκε σ’ όλους τους μύστες των μυστηρίων.
Ο Βιργίλιος λέει ότι τη χώρα αυτή τη λούζει το φως καθαρό και λαμπρό και σ’ αυτήν οι άνθρωποι ξαναβρίσκουν τις απολαύσεις της γης, μέσα στην τέλεια ευδαιμονία, εφόσον έκαναν το καλό όσο ζούσαν.
Επιμέλεια Άρθρου : Γεώργιος Λυμπερόπουλος
