Πολλές ήταν οι πόλεις στην αρχαία Ελλάδα που το όνομά τους συνδέθηκε στενά με ιστορίες ηρώων.
Μια απ’ αυτές ήταν και η Θήβα.
Η ακρόπολή της πήρε [GLi] το όνομα Καδμεία από τον Κάδμο, τον ξακουστό ήρωά της, που τιμήθηκε τόσο πολύ από θεούς και ανθρώπους,
όσο κανένας άλλος ήρωας.
Ο Κάδμος λοιπόν καταγόταν από τους θεούς και μάλιστα από τον ίδιο τον πατέρα των θεών και των ανθρώπων, τον Δία.
Ο Δίας ερωτεύτηκε την Ιώ, κόρη του Ίναχου, και μεταμορφωμένος σε ταύρο ενώθηκε μαζί της αφού πρώτα τη μεταμόρφωσε σε άσπρη αγελάδα, ξεγελώντας έτσι τη γυναίκα του την Ήρα.
Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Έπαφος στις όχθες του Νείλου, καθώς η Ιώ, κυνηγημένη από τη ζηλότυπη Ήρα και ύστερα από πολλές περιπλανήσεις,
βρέθηκε στην Αίγυπτο.
Κόρη του Έπαφου υπήρξε η Λιβύη, που από την ένωσή της με τον Ποσειδώνα γέννησε δίδυμους γιους, τον Βήλο και τον Αγήνορα.
Αυτοί έγιναν βασιλιάδες, ο Βήλος στην Αίγυπτο και ο Αγήνορας στη Φοινίκη.
Ο Αγήνορας τους λέει, να μη γυρίσουν πίσω αυτός και τα αδέρφια του, αν δε φέρουν πίσω την Ευρώπη.
Ο Φοίνικας και ο Κίλικας γρήγορα σταμάτησαν την αναζήτηση, ενώ ο Κάδμος με τη μητέρα του εξακολούθησαν να την αναζητούν.
Στη Θράκη, απ’ όπου πέρασαν, πέθανε η μητέρα του και συνεχίζοντας μόνος με τους συντρόφους του, έφτασε στους Δελφούς.
Εκεί ρώτησε το μαντείο του Απόλλωνα, τι έπρεπε να κάνει για να βρει την Ευρώπη.
Η Πυθία τον συμβούλεψε να σταματήσει την έρευνα και να ακολουθήσει την αγελάδα που θα συναντούσε στο δρόμο του και εκεί όπου το ζώο θα έπεφτε κάτω από την κούραση, να ιδρύσει πόλη.
Και πραγματικά, συνάντησε την αγελάδα, την ακολούθησε και στο σημείο όπου κουρασμένο το ζώο σωριάστηκε στη γη, χτίστηκε αργότερα η πόλη της Θήβας.
Στη συνέχεια, ο Κάδμος ήθελε να θυσιάσει την αγελάδα στον Δία και έστειλε τους συντρόφους του να φέρουν το νερό που χρειάζονταν για τη θυσία.
Οι σύντροφοί του όμως δε γύρισαν πίσω.
Τους σκότωσε ένα μεγάλο φίδι που φύλαγε την Αρεία πηγή, την πηγή του Άρη, απ’ όπου πήγαν να πάρουν νερό.
Οργισμένος ο Κάδμος για το θάνατο των συντρόφων του, πήρε εκδίκηση σκοτώνοντας το φίδι με μια πέτρα.
Τότε εμφανίστηκε η Αθηνά και τον συμβούλεψε να σπείρει τα δόντια του φιδιού στο χώμα.
Από τη σπορά αυτή ξεπετάχτηκαν αμέσως άνδρες, οι “Σπαρτοί”, με όπλα και περικεφαλαίες, που φόβισαν τον Κάδμο.
Πάνω στον τρόμο του τους έριξε μια πέτρα.
Τότε δημιουργήθηκε σύγχυση και οι νεογέννητοι οπλισμένοι, που νόμισαν ότι κάποιος ανάμεσά τους πέταξε την πέτρα, άρχισαν μεταξύ τους τη συμπλοκή και τον αλληλοσπαραγμό με τόση μανία, ώστε τελικά γλίτωσαν από το θάνατο μόνο πέντε:
ο Εχίονας, ο Ουδαίος, ο Χθόνιος, ο Υπερήνορας και ο Πέλορας.
Από αυτούς τους πέντε, που έγιναν και βοηθοί του Κάδμου για την ίδρυση της πολιτείας της Θήβας, κατάγονταν, όπως πίστευαν, οι Θηβαίοι.
Για να εξιλεωθεί ο Κάδμος για το φόνο του φιδιού, που ήταν γιος του θεού Άρη, καταδικάστηκε από το θεϊκό δικαστήριο να υπηρετήσει το θεό για ένα “μεγάλο έτος“, δηλαδή για οκτώ συνηθισμένα χρόνια.
Και αφού πέρασαν τα χρόνια της καταδίκης, παντρεύτηκε την Αρμονία, που ήταν κόρη της Αφροδίτης και του Άρη, καθώς ο Άρης δεν
του κράτησε κακία για το θάνατο του φιδιού.
Ο γάμος του Κάδμου και της Αρμονίας υπήρξε ιδιαίτερα ξεχωριστός.
Ήρθαν όλοι οι θεοί με πλούσια δώρα και μάλιστα παρακάθησε στο γαμήλιο γεύμα και ο ίδιος ο Δίας, ενώ οι Μούσες λάμπρυναν την τελετή με το τραγούδι τους.
Από το γάμο του με την Αρμονία ο Κάδμος απέκτησε τέσσερις κόρες, τη Σεμέλη, την Ινώ, την Αγαύη και την Αυτονόη και ένα γιο, τον Πολύδωρο.
Και οι τέσσερις κόρες του είχαν μοίρα τραγική, αφού η Σεμέλη κεραυνοβολήθηκε από τον Δία, η Ινώ ρίχτηκε στη θάλασσα, πνίγηκε και ξανάζησε σαν θαλάσσια θεά με το όνομα Λευκοθέα, η Αγαύη σκότωσε το γιο της, τον Πενθέα και η Αυτονόη είδε τον ίδιο της το γιο μεταμορφωμένο από την Άρτεμη σε ελάφι να κατασπαράζεται από τα δικά του σκυλιά.
Βαθιά πληγωμένος ο Κάδμος από τις μεγάλες ατυχίες που βρήκαν την οικογένειά του, επειδή φοβόταν και άλλα ατυχήματα, άφησε τη βασιλεία στο γιο του Πολύδωρο και έφυγε μαζί με την Αρμονία για τη χώρα των Ιλλυριών.
Εκεί έγινε βασιλιάς και απέκτησε σε μεγάλη πλέον ηλικία γιο, τον Ιλλυριό.
Στην Ιλλυρία ο Κάδμος έχτισε την πόλη Βουθόη και σ’ αυτή θάφτηκαν αυτός και η Αρμονία μετά το θάνατό του, ενώ ο γιος των γηρατειών τους, ο Ιλλυριός, έγινε βασιλιάς της Ιλλυρίας.
Επιμέλεια Άρθρου : Γεώργιος Λυμπερόπουλος
