Αρχικά η λέξη αυτή σήμαινε έδρα, κάθισμα.
Στα προϊστορικά χρόνια, καθώς ήταν πάντα πιο μεγαλόπρεπος από οποιοδήποτε άλλο κάθισμα, [GLi]χρησίμεψε για να κάθονται πρόσωπα σπουδαία (βασιλιάδες, άρχοντες, μεγάλοι ιερείς, κ.λ.π.).
Έτσι έγινε σιγά-σιγά σύμβολο δυνάμεως.
Στην Αρχαία Αίγυπτο κατασκεύαζαν για τους φαραώ ωραίους θρόνους, χρυσούς με λεοντοπόδαρα και ανάγλυφα με θρησκευτικές σκηνές. Αυτό βλέπουμε π.χ. σε θρόνους που βρέθηκαν στον τάφο του Τουταγχαμών και στις πολυάριθμες παραστάσεις θρόνων από τα πολύχρωμα ανάγλυφα, που στολίζουν τους τοίχους των τάφων.
Από την Κρήτη μας έρχεται ο θρόνος του μυθικού Μίνωα, που σώζεται και σήμερα στην επίσημη «αίθουσα του θρόνου», τη στολισμένη με γρύπες.
Λένε πως σε αυτό ον ψηλό θρόνο από γυψόλιθο, με το ιερό σύμβολο των διπλών πελέκων, καθόταν ο βασιλιάς και δίκαζε.
Στα χρόνια του Ομήρου οι θρόνοι ήταν ψηλοί, με υποπόδιο από ξύλο.
Με τον καιρό άλλαξε και ο θρόνος μορφή.
Έτσι στο ναό του Ολύμπιου Διός, στην Ολυμπία, για να δεχθεί τον βασιλιά «ανδρών τε Θεών τε» ο θρόνος παίρνει την ποιο μεγαλόπρεπη και πλούσια μορφή του. Πανύψηλος (12μ.) φτιαγμένος απ` τα καλύτερα υλικά (έβενο, ελεφαντόδοντο, πολύτιμες πέτρες) στολίζεται με όμορφα σκαλίσματα και ζωγραφιές. Σήμερα ο θρόνος αυτός βέβαια δεν υπάρχει πια. Παίρνομε όμως μια ιδέα για τους θρόνους των αρχαίων Ελλήνων από παραστάσεις ανάγλυφων λ.χ. την Ζωφόρο του Παρθενώνα, επιτύμβιες στήλες, νομίσματα κ.λπ.). Αυτή την παράδοση των πλούσιων, καλοστολισμένων θρόνων κράτησε και το βυζάντιο, καθώς βλέπομε απ` τον περίφημο θρόνο του Μαξιμιλιανού (6ος μ. Χ. αι.) που σώθηκε. Είναι ξύλινος, ντυμένος με καλοσκαλισμένες πλάκες από ελεφαντόδοντο.
Επιμέλεια Άρθρου : Γεώργιος Λυμπερόπουλος
